فارسی (ششم) صفحه ۴۳
بخوان و بينديشوارد حیاط مدرسه که شدم، احساس غریبی کردم. شیراز کجا و آنجا کجا؟ صدای همهمه‌ی ّ بچ ه هامدرسه را ُ پ ر کرده بود. زبانشان را نمی‌فهمیدم. ح ّ ت ی یک کلمه هم تُرکی بلد نبودم.زنگ کالس را زدند. زنگ دوم بود. من و بابا، رفته بودیم اداره‌ی آموزش و پرورش. یک نامهگرفته بودیم که اسم مرا بنویسند. بعد از زنگ ا ّ و ل به مدرسه رسیده بودیم.وارد کالس که شدم، همه با ّ تعج ب نگاهم کردند. پسری که معلوم بود مبصر کالس است بهترکی گفت: « ت َ َ ز ه َ گلیپس ن؟ » (تازه آمده ای؟)وقتی دید جواب نمی‌دهم با تندی گفت: « نیه جاواب ورمیسن؟» (چرا جواب نمی‌دهی؟)نگاهم را به کف کالس دوختم و گفتم : « ترکی بلد نیستم.»صداهایی از گوشه و کنار کالس بلند شد : فارسدِه، فارسدِه.(فارس است، فارس است.)یکی از ّ بچ ه​های ته کالس، خطاب به من گفت: « من هم فارسم. اسمت چیست؟»ذوق زده شدم و لبخندی زدم و گفتم : « یونس... اسمم یونس است.»ِ زنگ تعطیل را که زدند، به کوچه دویدم. تازه، کوچه‌ی مدرسه را پشت سر گذاشته بودم و داشتموارد خیابان می‌شدم که دستی به شانه‌ام خورد:ــ هی یونس! صبر کن با هم برویم.43

درباره فارسی (ششم) صفحه ۴۳ – بخوان و بیندیش: دوستانِ همدل

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: دوستانِ همدل» از فصل دوم: دانایی و هوشیاری قرار دارد.

وارد حیاط مدرسه که شدم، احساس غریبی کردم. شیراز کجا و آنجا کجا؟ صدای همهمهی ّ بچ ه ها مدرسه را ُ پ ر کرده بود. زبانشان را نمیفهمیدم. ح ّ ت ی یک کلمه هم تُرکی بلد نبودم. زنگ کالس را زدند. زنگ دوم بود. من و بابا، رفته بودیم ادارهی آموزش و پرورش. یک نامه گرفته بودیم که اسم مرا بنویسند. بعد از زنگ ا ّ و ل به مدرسه رسیده بودیم. وارد کالس که شدم، همه با ّ تعج ب نگاهم کردند. پسری که معلوم بود مبصر کالس است به ترکی گفت: «…