
این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: هُدهُد» از فصل اولْ: آفرینش قرار دارد.
روزی بود و روزگاری. در نزدیکی شهر، ُ ه ُ ده دی بود که بسیار باهوش و زیرک بود و در باغی بر درختی النه داشت و در آن باغ، پیرزنی زندگی میکرد و چون پیرزن هر روز ریزههای نان، روی بام خانهاش میریخت و هدهد میخورد با هم آشنا شده بودند و گاهی با هم احوالپرسی میکردند.