فارسی (ششم) صفحه ۱۰۹
بخوان و بیندیششیخ مکتب خانه روی تشکچه نشسته بود و بر بالش تکیه داشت.کودکان نیز بر تشکچه‌های خویشبودند و سر در کتاب حافظ داشتند. قرآن خوانده بودند و شیخ گفته بود: اکنون به آواز گنجشکان گوشمی‌دهیم.کودکان در سکوت به آواز ِ گنجشکان ِ درخت مکتب خانه گوش می‌دادند. عادت بود، میان دو درس،سکوت بود و گوش دادن به جیک ِ جیک گنجشکان که فراوان بودند بر درخت. غوغا می‌کردند گنجشکان.عجب بود که هنگام درس، ساکت بودند. سر بر بال و سینه می‌گذاشتند. در خود بودند هیچ صدایی نبودجز صدای شیخ که می‌خواند: « بحث ما در لطف طبع و خوبی اخالق بود 1 ».صدای کوفتن کوبه‌ی د ِ ر مکتب آمد. شیخ گفت: «کسی برود، ببیند کیست؟»« ممنون» بود که آمده بود. « ممنون» همه‌ی آن چیزهایی که حافظ گفته بود، داشت. « ممنون»مست کتاب بود و عاشق دانش، ظاهری آشفته داشت و پیراهنی کهنه. « مجنون» هم صدایش می‌کردند.ِ اهل بحث بود و م ّ د ِ عی دانایی. پس از هر بحث، قانع می‌شد یا نمی‌شد، می‌گفت « ممنون» و می‌رفت.هر جا کتابی بود، مکتبی بود، می‌رفت و می‌گفت: « به من چیزی بیاموزید.»شیخ خواست او را رد کند؛ میانه‌ی درس آمده بود. گفت: « به تو چه بیاموزم، که ندانی! به گفته‌یخود همه چیز دانی ! »ممنون در میان کودکان نشست. تشکچه نداشت؛ بر حصیر نشست. میان سال بود و سرگردان.سرگردان در شهر، رها از قید و بند. ریسمانی بر کمر می‌بست و کتاب‌ها زی ِ ر بغل داشت.ممنون بر حصیر زانو زد، پیش شیخ. کتاب در کنار نهاد: « بخوان شیخ، چه می‌خواندی؟»ــ1 حرف ما درباره ی شیرین سخنی و اخالق خوب بود.109

درباره فارسی (ششم) صفحه ۱۰۹ – بخوان و بیندیش: آوای گنجشکان

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: آوای گنجشکان» از فصل ششم: علم و عمل قرار دارد.

شیخ مکتب خانه روی تشکچه نشسته بود و بر بالش تکیه داشت.کودکان نیز بر تشکچههای خویش بودند و سر در کتاب حافظ داشتند. قرآن خوانده بودند و شیخ گفته بود: اکنون به آواز گنجشکان گوش کودکان در سکوت به آواز ِ گنجشکان ِ درخت مکتب خانه گوش میدادند. عادت بود، میان دو درس، سکوت بود و گوش دادن به جیک ِ جیک گنجشکان که فراوان بودند بر درخت. غوغا میکردند گنجشکان. عجب بود که هنگام درس، ساکت بودند. سر بر بال و سینه میگذاشتند. در خود…