
این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «حکایت: علم و عمل» از فصل دوم: دانایی و هوشیاری قرار دارد.
ا ّ و ل نعمتی که ایزد تعالی، به من بخشید، ِ دوستی پدر و مادر بود و مهربانی ایشان بر ِ حال من. چون سال عمر من به هفت رسید، مرا بر خواندن علم برانگیختند. من نیز، همین که اندک آگاهی یافتم و ارزش و اه ّ م ِ یت علم بشناختم، با ِ شوق فراوان در فراگیری آن کوشیدم… . بر مردمان واجب است که در ِ کسب علم بکوشند و درک و فهم آن را گرامیبدارند، که طلب علم از گرانبهاترین کارهاست و انسان تا زنده است، باید جویای علم و ادب و کردار…