فارسی (ششم) صفحه ۲۲
هدهد گفت: « خاطر شما آسوده باشد. من حواسم جمع جمع است. »پیرزن گفت: « امیدوارم این طور باشد.»بعد از باغ بیرون رفت و تا ظهر نیامد. کودکان هم تا نزدیک ظهر آنجا بودند و خسته شدند ودام‌ها و تله‌ها را جمع کردند و رفتند. هدهد وقتی باغ را خلوت دید، کم کم پایین آمد و به هوایاینکه از دانه‌هایی که کودکان پاشیده‌اند استفاده کند، روی زمین نشست و به دنبال دانه گشت.اتّفاق ً ا یکی از ّ بچ ه‌ها یادش رفته بود توری را که با نخ نازک درست کرده بود، جمع کند و هدهدهمچنان که دانه می‌خورد به آن تله رسید و ناگهان نخ‌ها بر دست و پای او محکم شد؛ هر چهکوشش کرد خود را نجات بدهد، نشد که نشد.مرغ زیرک که می‌رمید از دام با همه زیرکی به دام افتادو از ترس و ناراحتی بیهوش شد.در این موقع پیرزن به خانه برگشت و از هر طرف، باالی درخت‌ها و بام‌ها را نگاه کرد. هدهدرا ندید تا نزدیک درخت آمد و دید هدهد در دام افتاده است. پیرزن نخ‌های تور را پاره کرد و هدهدرا تکان داد تا به هوش آمد و به او گفت: « دیدی که آخر به َ ط َ م ِ ع دانه، خودت را گرفتار کردی »!هدهد گفت: « بله گرفتار شدم ا ّ م ا این گرفتاری از طمع نبود، قسمت و سرنوشت بود و باسرنوشت هم نمی‌توان جنگید. دام را که برای من تنها نگذاشته بودند. اگر هرکس دیگر هم بهجای من بود و قسمتش این بود که در دام بیفتد، می‌افتاد ح ّ ت ی اگر یک کالغ بود.»پیرزن گفت: « این طور نیست. ا ّ و ل اینکه کالغ کمتر به دام می‌افتد. دوم اینکه کالغ نه زیباو خوش آواز است که او را در قفس نگاه دارند و نه گوشتش خوراکی است که او را بکشند وبخورند و اگر هم در دام بیفتد او را رها می‌کنند که برود. دام و تور و تله را همیشه برای مرغ‌های22

درباره فارسی (ششم) صفحه ۲۲ – بخوان و بیندیش: هُدهُد

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: هُدهُد» از فصل اولْ: آفرینش قرار دارد.

هدهد گفت: « خاطر شما آسوده باشد. من حواسم جمع جمع است. » پیرزن گفت: « امیدوارم این طور باشد.» بعد از باغ بیرون رفت و تا ظهر نیامد. کودکان هم تا نزدیک ظهر آنجا بودند و خسته شدند و دامها و تلهها را جمع کردند و رفتند. هدهد وقتی باغ را خلوت دید، کم کم پایین آمد و به هوای اینکه از دانههایی که کودکان پاشیدهاند استفاده کند، روی زمین نشست و به دنبال دانه گشت. اتّفاق ً ا یکی از ّ بچ هها یادش رفته بود توری را که با نخ نازک…