
این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: هُدهُد» از فصل اولْ: آفرینش قرار دارد.
هدهد گفت: « خاطر شما آسوده باشد. من حواسم جمع جمع است. » پیرزن گفت: « امیدوارم این طور باشد.» بعد از باغ بیرون رفت و تا ظهر نیامد. کودکان هم تا نزدیک ظهر آنجا بودند و خسته شدند و دامها و تلهها را جمع کردند و رفتند. هدهد وقتی باغ را خلوت دید، کم کم پایین آمد و به هوای اینکه از دانههایی که کودکان پاشیدهاند استفاده کند، روی زمین نشست و به دنبال دانه گشت. اتّفاق ً ا یکی از ّ بچ هها یادش رفته بود توری را که با نخ نازک…