فارسی (ششم) صفحه ۱۱۰
شیخ به آهنگ خوش، همان شعر حافظ را خواند: « بحث ما در ِ لطف طبع و خوبی اخالق بود.»گنجشکان ساکت بودند. ممنون، سر به زیر انداخت و به فکر فرو رفت. سپس، برخاست صدایشرا بلند کرد، گویی با حافظ در سال‌های سال پیش، سخن می‌گفت.بعد، رو کرد به شیخ: « ای شیخ، مرا چیزی بیاموز. نصیحتی کن. امروزم را شاداب و شیرینکن؛ چنان که این کودکان امروزشان با خُ ِ لق ِ خوش تو گوارا می‌شود. شیخ، این مکتب «فلک» ندارد.کودکان را چگونه بر س ِ ر عقل می‌آوری، بی چوب، بی فلک؟ به هر مکتب رفتم، چوبی و فلکی دیدم؛آویخته بر دیوار.»شیخ، آرام و اشک در چشم گفت: « اینجا گنجشکان هم درس می‌آموزند. چوب و فلک، راه وروش آنان نیست.کودکانشان را پرواز و دانه برچیدن می‌آموزند؛ بی چوب و فلک.»ــ به من چه می‌آموزی، شیخ؟ تو بزرگی.ــ من چیزی ندارم که به تو بیاموزم. از من تعریف نکن.ممنون پیش رفت، پیش شیخ زانو زد، بر دست او بوسه داد: « به من چیزی بیاموز، شیخ!»چشمش به اشک نشست.110

درباره فارسی (ششم) صفحه ۱۱۰ – بخوان و بیندیش: آوای گنجشکان

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: آوای گنجشکان» از فصل ششم: علم و عمل قرار دارد.

شیخ به آهنگ خوش، همان شعر حافظ را خواند: « بحث ما در ِ لطف طبع و خوبی اخالق بود.» گنجشکان ساکت بودند. ممنون، سر به زیر انداخت و به فکر فرو رفت. سپس، برخاست صدایش را بلند کرد، گویی با حافظ در سالهای سال پیش، سخن میگفت. بعد، رو کرد به شیخ: « ای شیخ، مرا چیزی بیاموز. نصیحتی کن. امروزم را شاداب و شیرین کن؛ چنان که این کودکان امروزشان با خُ ِ لق ِ خوش تو گوارا میشود. شیخ، این مکتب «فلک» ندارد. کودکان را چگونه بر س ِ ر…