
این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: دوستانِ همدل» از فصل دوم: دانایی و هوشیاری قرار دارد.
من، هم ترسیدم و هم خجالت کشیدم. مهدی دستم را کشید و گفت: « ولشان کن. جوابشان را نده. بیا برویم.» و دوتایی دویدیم طرف ایستگاه. صدای ّ بچ ه ها از ِ پشت سرمان بلند شد که فریاد میزدند: آن روز اص ً ال س ِ ر حال نبودیم. اتوبوس که به آخر خ ّ ط ش رسید، سوار ّ خط بعدی شدیم و رفتیم. فردای آن روز، توی ایستگا ِ ه هر روزی نایستادیم. رفتیم یک ایستگاه پایین تر. منتظ ِ ر ِ آمدن اتوبوس بودیم که یک دفعه دیدم چند نفر از هم کالسیهایم…