فارسی (ششم) صفحه ۴۶
من، هم ترسیدم و هم خجالت کشیدم. مهدی دستم را کشید و گفت: « ولشان کن. جوابشان را نده.بیا برویم.» و دوتایی دویدیم طرف ایستگاه. صدای ّ بچ ه ها از ِ پشت سرمان بلند شد که فریاد می‌زدند:«قاچاقالر...قاچاقالر...» (فراری‌ها...فراری‌ها...)آن روز اص ً ال س ِ ر حال نبودیم. اتوبوس که به آخر خ ّ ط ش رسید، سوار ّ خط بعدی شدیم و رفتیم.فردای آن روز، توی ایستگا ِ ه هر روزی نایستادیم. رفتیم یک ایستگاه پایین تر. منتظ ِ ر ِ آمدن اتوبوسبودیم که یک دفعه دیدم چند نفر از هم کالسی‌هایم دورم را گرفته‌اند ا ّ م ا مهدی پا به فرار گذاشته بود.هر کاری کردم نتوانستم از دست ّ بچ ه​ها فرار کنم. مرا کشان کشان به طرف مدرسه بردند.کیفم را دادنددستم و مرا به دفتر مدرسه بردند. وقتی وارد دفتر شدم، بی اختیار زدم زیر گریه.معلّم به طرفم آمد، آرام دستم را گرفت و مرا روی یک صندلی نشاند. ع ّ د ه‌ی زیادی از ّ بچ ه ها جلویدفتر جمع شده بودند.آقا معلّم گفت: « فرار از مدرسه، کار غلطی بود. اگر راستش را به من بگویی، من هم قول می‌دهمکمکت کنم... بگو بدانم : چرا از مدرسه فرار کردی؟»همه چیز را برای او گفتم. وقتی حرف‌هایم تمام شد، گفت: « از این فرار، چیزی هم گیرت آمد، فکرنکردی عاقبت یک روز پدر و مادرت می‌فهمند؟ می‌دانی حاال فرق تو با ّ بچ ه‌های دیگر چیست؟ آنها چیزهایزیادی یاد گرفته‌اند که تو بلد نیستی.»وقتی زنگ را زدند با آقا معلّم رفتم س ِ ر کالس. ّ بچ ه ​ها همه ساکت بودند و آقا معلّم به من اشاره کرد وگفت: « ّ بچ ه ​ها ! این هم آقا یونس شما! »46

درباره فارسی (ششم) صفحه ۴۶ – بخوان و بیندیش: دوستانِ همدل

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: دوستانِ همدل» از فصل دوم: دانایی و هوشیاری قرار دارد.

من، هم ترسیدم و هم خجالت کشیدم. مهدی دستم را کشید و گفت: « ولشان کن. جوابشان را نده. بیا برویم.» و دوتایی دویدیم طرف ایستگاه. صدای ّ بچ ه ها از ِ پشت سرمان بلند شد که فریاد میزدند: آن روز اص ً ال س ِ ر حال نبودیم. اتوبوس که به آخر خ ّ ط ش رسید، سوار ّ خط بعدی شدیم و رفتیم. فردای آن روز، توی ایستگا ِ ه هر روزی نایستادیم. رفتیم یک ایستگاه پایین تر. منتظ ِ ر ِ آمدن اتوبوس بودیم که یک دفعه دیدم چند نفر از هم کالسیهایم…