
این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «حکایت: عمرِ گرانمایه» از فصل پنجم: راهِ زندگی قرار دارد.
دو برادر، یکی خدمت سلطان کردی و دیگری به زو ِ ر بازو، نان خوردی. باری، توانگر گفت درویش را که: چرا خدمت نکنی تا از َ م شَ ق ِ ّت کارکردن ب ِ َ ر هی؟ گفت: تو چرا کار نکنی تا از َ م ذلّ ِ ت خدمت، رهایی یابی که خردمندان گفتهاند: ِ نان خود خوردن و نشستن بِه که کمر ّ زر ین بستن و به خدمت ایستادن. به دست ِ آهن تفته کردن خمیر بِه از دست بر سینه، ِ پیش امیر عم ِ ر گران مایه در این صرف شد تا چه خورم صیف و چه پوشم شِ تا ای ِ…