فارسی (ششم) صفحه ۷۵
ت � ا عصر، � ب خوا� ب � ود.و ق � ت � ی ب � ی � دار ش � د، �ن ز ما� عص ش ر� را �خوا ن � د و ن � �ز د �پدر ر�ف ت � . �پ ش در� مهماندا ش � ت � . رد �تمام ش � هرهای سر راه، �پ ش در� را � ت ق � ر ی � ب � ً ا همه می‌ش �‌ ن � ا خ � ت � ن � د. ز رو� های ّ او ل ا�ز ا ی � نمو ض � وع خ � ی � لی �تع ج ّ � ب � می‌�کرد؛ ّ ام ا حاال د ی � �گر �برا�ی ش � عادی ب � ود. هر دا�ن ش � م ن � دی �که خ � �بر آ � مدن آ � �نها رامی‌ش �‌ ن � ی � د، � ش خود� را ب � ه کاروان سرا می‌رسا ن � د.ا ی � ن د�یدارها �برای مح ّ م د ج � ال ب � ب � ود. �با دا�ن ش � م ن � دان ز � �یادی آ � ش � ن � ا می‌ش �‌ د و چ � �ی�ز های ز � �یادی ز ا�آ � �نها �یاد می‌�گر�ف ت � . آ � �نها ی � ی �که ب � ه د�یدار �پ ش در� می‌آ �‌ مد ن � د، همه دا ش �ن� م ن � د و معلّ م ب � ود ن � د. �فرص ت � خ � ی � لی�خو ب � ی �برای آ � مو خ � ت � ن ب � ود.م ح ّ م د وارد ت ا� ق ا� ش � د، سالم �کرد و رد � ش گو� ه ای، دو ز � ا ن � و � ن ش � س ت � . ب � هاءال ّ د ی � ن، رو ب � ه مهمان �کردو � گ ف � ت � : « ش � ی � خ � ع ّ ط ار، �پسرم اس ت � ؛ مح ّ م د»م ح ّ م د ن � ام ع ّ ط ار را ق � ب � ً ال ش � ن � ی � ده ب � ود. ح ت � ً ما � ش خود� ب � ود؛ دا�ن ش � م ن � د �ب�ز گ ر� ، ع ّ ط ار ن � ی � ش � ا ب � وری. چ � ن � دب � ی � ت � ز ا� ش � عرها�ی ش � را هم ق � ب � ً ال ز ا� �پدر ش � ن � ی � ده و ح ف � ظ � �کرده ب � ود.مهمان، م ح ّ م د را ب � ه ن � �ز د �خود صدا ز � د و � گ ف � ت � : « ج � وان، �بر خ � �ی�ز و ن � �ز د�یک ت � ر ب � ی � ا.» مح ّ م د �که آ � مد،دس ت � ی �بر س ش ر� � ش ک� ی � د.ــ ش ما� اءال ّ ل ه. خ � دا ن � گ � ه ش � دارد.ب � عد، ب � ه م ح ّ م د رو �کرد و پ � رس ی � د: ز «ا� دا�ن ش � چ � ه �خوا ن � دی و �با �خود چ � ه داری ؟»م ح ّ م د � گ ف � ت � : «�ج�ز ا ن � د �کی �نمی‌دا�نم و حر�فی ن � دارم �که ب � �گو ی � م.»ش � ی � خ � ل ب � خ � ن � دی ز � د و � گ ف � ت � : «همه‌ی ما �ج�ز ا ن � د �کی �نمی‌دا ن � �ی م.»75

درباره فارسی (ششم) صفحه ۷۵ – درس دهم: عطّار و جلال‌الدّین محمّد

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «درس دهم: عطّار و جلال‌الدّین محمّد» از فصل چهارم: نام‌آوران قرار دارد.

ت � ا عصر، � ب خوا� ب � ود.و ق � ت � ی ب � ی � دار ش � د، �ن ز ما� عص ش ر� را �خوا ن � د و ن � �ز د �پدر ر�ف ت � . �پ ش در� مهمان دا ش � ت � . رد �تمام ش � هرهای سر راه، �پ ش در� را � ت ق � ر ی � ب � ً ا همه میش � ن � ا خ � ت � ن � د. ز رو� های ّ او ل ا�ز ا ی � ن مو ض � وع خ � ی � لی �تع ج ّ � ب � می�کرد؛ ّ ام ا حاال د ی � �گر �برا�ی ش � عادی ب � ود. هر دا�ن ش � م ن � دی �که خ � �بر آ � مدن آ � �نها را میش � ن � ی…

جواب فعالیت‌های نزدیک این صفحه