
این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «بخوان و بیندیش: دوستانِ همدل» از فصل دوم: دانایی و هوشیاری قرار دارد.
ّ بچ ه ها خندیدند و هورا کشیدند و نمیدانم چرا یک دفعه حس کردم توی خانهی خودمان هستم. دیگر احساس غریبی نمیکردم. حس میکردم همهی ّ بچ هها را دوست دارم. آقا معلّم رو به من کرد و گفت: « ببین پسرم! همهی اینها دوست تو هستند. » گفتم: « آخه آقا، من زبان آنها را بلد نیستم و نمیفهمم ا ّ م ا »... آقا معلّم گفت: « مگر فقط کسی که هم زبان آدم است، دوست اوست؟ تو اگر کمیسعی کنی، خیلی زود میتوانی با اینها دوست بشوی. مهم این است که…