فارسی (ششم) صفحه ۳۶
حکایتا ّ و ل نعمتی که ایزد تعالی، به من بخشید، ِ دوستی پدر و مادر بود و مهربانی ایشان بر ِ حال من.چون سال عمر من به هفت رسید، مرا بر خواندن علم برانگیختند. من نیز، همین که اندک آگاهییافتم و ارزش و اه ّ م ِ یت علم بشناختم، با ِ شوق فراوان در فراگیری آن کوشیدم… .بر مردمان واجب است که در ِ کسب علم بکوشند و درک و فهم آن را گرامی‌بدارند، که طلب علماز گرانبهاترین کارهاست و انسان تا زنده است، باید جویای علم و ادب و کردار نیک باشد.نور ادب دل را روشن می‌کند و تجربه اندوزی، انسان را از جهل و نابودی می‌رهاند. همچنان کهِ جمال خورشید، روی زمین را ُ پ رنور می‌گرداند، علم نیز به ِ عمل نیک، شُ کوه و جمال می‌گیرد، زیرا کهمیوه ی درخت دانش، نیکوکاری است و نیا ُ ز ردن دیگران.کلیله و دمنه، ترجمه ی نصراهلل ُ م نشی با تلخیص و اندک تغییربیت زیر را بخوانید و درباره ی ارتباط مفهوم آن با متن باال، در گروه خود گفت وگو کنید.چو ِ کسب علم کردی، در عمل کوش که ِ علم بی عمل، زهری است بی نوشجامی36

درباره فارسی (ششم) صفحه ۳۶

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «حکایت: علم و عمل» از فصل دوم: دانایی و هوشیاری قرار دارد.

ا ّ و ل نعمتی که ایزد تعالی، به من بخشید، ِ دوستی پدر و مادر بود و مهربانی ایشان بر ِ حال من. چون سال عمر من به هفت رسید، مرا بر خواندن علم برانگیختند. من نیز، همین که اندک آگاهی یافتم و ارزش و اه ّ م ِ یت علم بشناختم، با ِ شوق فراوان در فراگیری آن کوشیدم… . بر مردمان واجب است که در ِ کسب علم بکوشند و درک و فهم آن را گرامیبدارند، که طلب علم از گرانبهاترین کارهاست و انسان تا زنده است، باید جویای علم و ادب و کردار…