فارسی (ششم) صفحه ۱۳
حکایتدو دوست، پیاده از جا ّ د ه ای در بیابان عبور می‌کردند. بین راه برسر موضوعی اختالف پیدا کردند وبه مشاجره پرداختند. یکی از آنها از سرخشم بر چهره‌ی دیگری سیلی زد.دوستی که سیلی خورده بود، سخت آزرده شد ولی بدون اینکه چیزی بگوید، روی شن‌های بیاباننوشت: « امروز بهترین دوست من برچهره‌ام سیلی زد.»آن دوکنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند تا به یک آبادی رسیدند. تصمیم گرفتند قدری آنجا بمانندو کنار رودخانه استراحت کنند. ناگهان شخصی که سیلی خورده بود، لغزید و در رودخانه افتاد. دوستشبه کمکش شتافت و او را نجات داد. او بعد از ‌اینکه از غرق شدن نجات یافت، روی صخره ای سنگی،این جمله را حک کرد: « امروز بهترین دوستم جان مرا نجات داد.»دوستش با ّ تعج ب از او پرسید: « بعد از اینکه من با سیلی تو را آزردم، تو آن جمله را روی شن‌هایصحرا نوشتی، ولی حاال این جمله را روی صخره حک می‌کنی؟»او لبخندی زد و گفت: « وقتی از تو رنجیدم، روی شن‌های صحرا نوشتم تا باد، آن را پاک کند ولیوقتی تو به من ّ محب ت کردی، آن را روی سنگ حک کردم تا هیچ تندبادی هم آن را پاک نکند و ّ محب تتو از یادم نرود.»«داستان‌هایکوتاهازنویسندگانناشناس»13

درباره فارسی (ششم) صفحه ۱۳ – حکایت: محبّت

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «حکایت: محبّت» از فصل اولْ: آفرینش قرار دارد.

دو دوست، پیاده از جا ّ د ه ای در بیابان عبور میکردند. بین راه برسر موضوعی اختالف پیدا کردند و به مشاجره پرداختند. یکی از آنها از سرخشم بر چهرهی دیگری سیلی زد. دوستی که سیلی خورده بود، سخت آزرده شد ولی بدون اینکه چیزی بگوید، روی شنهای بیابان نوشت: « امروز بهترین دوست من برچهرهام سیلی زد.» آن دوکنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند تا به یک آبادی رسیدند. تصمیم گرفتند قدری آنجا بمانند و کنار رودخانه استراحت کنند. ناگهان…