فارسی (ششم) صفحه ۱۰۰
حکایتگویند روزی افالطون نشسته بود. مردی نزد او آمد و نشست و شروع کرد به حرف زدن.در میانه‌ی سخن،گفت: « ای حکیم ! امروز فالن مرد را دیدم که ِ سخن تو می‌گفت و تو را دعامی‌کرد و می‌گفت:افالطون، بزرگ مردی است که هرگز کس چون او نبوده است و نباشد. خواستم که شکر وسپاس او را به تو رسانم.»افالطون چون این سخن بشنید، سر فرو برد و بگریست و سخت دلتنگ شد.این مرد گفت: « ای حکیم ! از من چه رنج آمد تو را که چنین تنگدل گشتی؟»افالطون گفت: « از تو رنجی به من نرسید ولیکن برای من از این بَدتَر چیست که جاهلیمرا بستاید.»٭ ٭ ٭چرا هنگامی‌که افراد نادان از ما تعریف می‌کنند، نباید خوشحال شویم؟100

درباره فارسی (ششم) صفحه ۱۰۰

این صفحه از کتاب فارسی (ششم) در «حکایت: افلاطون و مرد جاهل» از فصل ششم: علم و عمل قرار دارد.

گویند روزی افالطون نشسته بود. مردی نزد او آمد و نشست و شروع کرد به حرف زدن. در میانهی سخن،گفت: « ای حکیم ! امروز فالن مرد را دیدم که ِ سخن تو میگفت و تو را دعا افالطون، بزرگ مردی است که هرگز کس چون او نبوده است و نباشد. خواستم که شکر و سپاس او را به تو رسانم.» افالطون چون این سخن بشنید، سر فرو برد و بگریست و سخت دلتنگ شد. این مرد گفت: « ای حکیم ! از من چه رنج آمد تو را که چنین تنگدل گشتی؟» افالطون گفت: « از تو رنجی…

جواب فعالیت‌های نزدیک این صفحه