[ اِ نُ عَ ] (اِخ) ابومحمد عبدالمجیدبن عبدون اندلسی. شاعر و محدث. وفات او به سال ۵۲۹ هـ .ق . او رازدار بنی افطس بود ازجمله متوکل عمر. و به سال ۵۰۰ صاحب السر علی بن یوسف مرابطی گردید. وی را اشعاری رائق و منشآت بلیغ بوده و قصیدهٔ رائیهٔ او در مرثیهٔ یکی از بنی افطس مشهور و از امهات قصائد است. و گروهی از بزرگان ادب را بر آن شروحی است، ازجمله جمال الدین ابن الجوزی و اسماعیل بن احمدبن اثیر و غیرهما.