[ لِ اِ ] (اِخ) خانواده ای از امرای ایرانی نژاد که از سال ۳۲۳ تا ۳۵۸ هـ .ق . در مصر و شام و دمشق و حرمین به استقلال فرمانروا بوده اند. سرسلسلهٔ آنان محمدبن طغج معروف به اخشید و آخریشنان ابوالفوارس احمدبن علی و عدهٔ آنان پنج تن: محمد اخشیدبن طغج (۳۲۳ -۳۳۴)، ابوالقاسم انوجور (به معنی محمود. ابن خلکان) ابن اخشید (۳۳۴ -۳۴۹)، ابوالحسن علی بن اخشید (۳۴۹ -۳۵۵)، ابوالمسک کافور (از خادمان یعنی خواجه سرایان) (۳۵۵ - ۳۵۷)، ابوالفوارس احمدبن علی (۳۵۷ - ۳۵۸). اخشید عنوان رسمی و عام امرای فرغانه است که این دوده نیز از آن خاندان بوده اند. و فاطمیان مصر این سلسله را منقرض کردند.