[ اَ بو بَ رِ شَ ] (اِخ) جمال الدین محمدبن احمد. فقیه بمذهب مالک. مولد او شریش قاعدهٔ شذونه به اندلس به سال ۶۰۱ هـ . ق. وی در طلب علم از موطن خویش به عراق رحلت کرد و سپس به مصر شد و از آنجا به قدس و دمشق رفت. او راست کتابی چند در نحو و دیگر فنون ادب. در سنهٔ ۶۸۵ درگذشت.