[ اَ بو بَ رِ شِ ] (اِخ) جعفربن یونس خراسانی. و بعضی نام او را دلف بن جحدر متولد به سامرا گفته اند. او از زهاد و یکی از سران شیوخ متصوفه شاگرد ابوالقاسم جنید و در فقه بمذهب مالک و کتاب موطا را از بر داشت و در کامل بهائی آمده است که او از بزرگان دماوند (و بقولی والی آنجا) بود و از دست یکی از ملوک طبرستان بسفارت بغداد شد و بدانجا طریقت تصوف گزید. وفات او هم در بغداد به ۸۷ سالگی در سنهٔ ۳۳۴ یا ۳۳۵ هـ . ق. بود و مدفن او بمقبرهٔ خیزران است. کلمات قصار او در زهدیات و مواعظ مشهور است.