[ اَ بو بَ رِ بَ هَ ] (اِخ) احمدبن حسین بن علی بن عبداللََّه بن موسی بیهقی خسروگردی، معروف به امام بیهقی. حافظ و محدث و فقیه شافعی، از کبار اصحاب حاکم ابی عبداللََّه بن بیع در حدیث و شاگرد ابوالفتح ناصربن محمد عمری مروزی در فقه. او در طلب حدیث بیشتر از اصقاع مسلمانی را بپیمود و در آخر بدعوت اهل نشابور در نیشابور متوطن گشت و هم بدانجا درگذشت. مولد او بخسروگرد۳۸۴ هـ . ق. و وفات به نیشابور در سنهٔ ۴۵۸ هـ . ق. او راست: کتاب سنن الکبیر. کتاب سنن الصغیر. کتاب دلائل النبوّة. کتاب السنن و الآثار. کتاب شعب الایمان. کتاب مناقب الشافعی. کتاب مناقب احمدبن حنبل و کتاب اثبات عذاب القبر.