[ اَ بو بَ رِنْ نَ قْ قا ] (اِخ) محمدبن حسن بن محمدبن زیادبن هارون بن جعفربن السند انصاری موصلی الاصل و البغدادی المولد و المنشأ. مقری معروف و عالم بعلوم قرآن و تفسیر. مولد او سال ۲۶۵ یا ۲۶۶ هـ . ق. است. او در طلب حدیث بشرق و غرب اصقاع مسلمانی سفر کرد و در کوفه و بصره و مکه و مصر و شام و الجزیره و موصل و جبال و خراسان و ماوراءالنهر حدیث شنود. وی را تفسیریست به نام شفاءالصدور و الاشارة فی غریب القرآن و الموضح فی القرآن و معانیه و ضد العقل و المناسک و فهم المناسک و اخبارالقصاص و ذمّ الحسد و دلائل النبوه و الابواب فی القرآن و ارم ذات العماد و المعجم الاوسط و المعجم الاصغر و المعجم الکبیر فی اسماء القراء و قراآتهم و کتاب السبعة بعللها الکبیر و کتاب السبعة الاوسط و کتاب السبعة الاصغر. وی را از جماعتی بزرگان علما روایت است و جماعتی نیز از او روایت آرند و صلحه و برقانی او را بضعف روایت نسبت کرده اند. وفات ابوبکر بسنهٔ ۳۵۱ یا ۳۵۲ یا ۳۵۰ بوده است.