[ اَ بُلْ هَ ] (اِخ) شهفیروزبن شعیب عبدالسیدبن منصور اصفهانی. یاقوت گوید: او ادیبی فاضل و شاعر و در نظم و نثر مجید بود. وی ادب از ابی جعفر محمدبن احمدبن مسلمه و استادان دیگر فراگرفت. و او را مقاماتی است که به سال ۴۹۰ هـ . ق. انشا کرده است و وفات وی به سال ۵۳۰ هـ . ق. بود و از شعر اوست: لااستلذ العیش لم أدأب له طلباً و سعیاً فی الهواجر و الغلس و أری حراماً ان یواتینی الغنی حتی یحاول بالعناء و یلتمس فاحبس نوالک عن اخیک مُوَفّرا فاللیث لیس یسیغ الا ما افترس. و نیز او راست: و ساق بت اشرب من یدیه مشعشعة بلونٍ کالنجیع فحمرتها و حمرة وجنتیه و نورالکاس فی نورالشموع ضیاء حارث الأبصار فیه بدیع فی بدیع فی بدیع. و رجوع به فوات الوفیات ج ۱ ص ۱۸۸ شود.