[ اَ بُلْ مُ ظَفْ فَ ] (اِخ) نصربن محمد نیشابوری متخلص به استغنائی. عوفی در لباب الالباب (چ لیدن ج ۲ ص ۲۳) آورده: [ وی ] از معارف و فضلاء نیشابور، بفضل و دانش مذکور و در میان طبقات شعراء آن عصر (سامانی) مشهور و از گفته های او دو بیت بیش استماع نیفتاده بود آورده شد: بماه ماندی اگر هستئیش زلف سیاه بزهره ماندی اگر باشدیش مشکین خال رخانْش را بیقین گفتمی که خورشید است اگر نبودی خورشید را کسوف و زوال. و هدایت در مجمع الفصحاء با ذکر عبارات فوق او را از فحول فصحای زمان آل سامان و آل بویه دانسته است.