[ تَ ] (مزید مؤخر MMM تر، تفضیلی+ین نسبت) علامت صفت عالی. پساوندی است که چون بر صفتی افزون گردد آنرا ممتاز سازد. چون بد+ترین MMM بدترین. به +ترین MMM بهترین. بزرگ +ترین MMM بزرگ ترین : از عباد ملک العرش نکو کارترین خوشخویی، خوش سخنی، خوش منشی، خوش حسبی. منوچهری. چنان دان که نادان ترین کس تویی اگر پند دانندگان نشنوی. (از سندبادنامه ص ۲۳۴). تازه ترین سنبل صحرای ناز خاصه ترین گوهر دریای راز.نظامی. مبارکتر شب و خرمترین روز که دوشم قدر بود، امروز نوروز.سعدی. و رجوع به صفت شود.