[ اَ بُلْ سِ ] (اِخ) جعفربن حسین بن قاسم بن محب اللََّه بن قاسم بن مهدی موسوی (سید...). یکی از علمای عهد صفوی. مولد او به سال ۱۰۹۰ هـ . ق. در اصفهان. پس از تحصیل علوم وقت در فتنهٔ افغان بخونسار پناهید و هم بدانجا اقامت گزید و به سال ۱۱۵۸ هـ . ق. در آن شهر درگذشت. او راست: مناهج المعارف در کلام. تعلیقاتی بر ذخیرهٔ سبزواری در فقه. تتمیم الایضاح در ترتیب کتاب ایضاح علامه، و کتب و رسائل دیگر در ابواب مختلفهٔ فقه. و او را در ادب مقامی شامخ بوده است و رسائل و منشآت و اشعار داشته. سیدمحمدباقر صاحب روضات الجنات از احفاد اوست.