[ اَ بُلْ سِ ] (اِخ) امام الدین رافعی بن ابوسعید رافعی قزوینی مشهور به بابویه. او در ۶۳۳ هـ . ق. بقزوین درگذشته است و مؤلف شرح صغیر و کبیر اوست. و قطعهٔ ذیل به پدر و پسر هر دو نسبت شده است: طلب کردن علم از آن است فرض که بی علم کس را بحق راه نیست کسی ننگ دارد ز آموختن که از ننگ نادانی آگاه نیست. رجوع به مجمع الفصحاء و ریاض العارفین شود.