[ اَ بُلْ سِ ] (اِخ) ابن ابی العباس وزیر الاسفراینی. عوفی در ترجمهٔ ابوعبداللََّه محمدبن صالح ولوالجی آورده است که: در عهد سلطان یمین الدوله محمود جملگی فضلا خواستند که دو بیت فارسی او را بتازی ترجمه کنند کسی را میسر نشد تا آنگاه که خواجه ابوالقاسم پسر وزیر ابوالعباس اسفراینی آنرا به تازی ترجمه کرد و آن دو بیت محمد صالح این است: سیم دندانک و بس دانک و خندانک و شوخ که جهان آنک بر ما لب او زندان کرد لب او بینی و گوئی که کسی زیر عقیق بامیان دو گل اندر شکری پنهان کرد. و ترجمهٔ خواجه ابوالقاسم این است که میگوید: فِضّیّ ثغر لبیب ضاحک عَرِمٌ من عشق مبسمه اصبحت مسجونا بسکّرٍ قد رأیت الیوم مبسمه تحت العقیق بذاک الورد مکنونا. رجوع به ابوالحسن علی بن فضل بن احمد اسفراینی و رجوع به ابوالقاسم محمدبن ابی العباس فضل بن احمد شود.