[ اَ بُلْ فَ ] (اِخ) عثمان بن احمد الهروی. صاحب لباب ذکر او آورده و رباعیهای ذیل را بدو نسبت کرده است: معشوقه که عمرش چو غمم باد دراز امروز تلطفی دگر کرد آغاز بر چشم من افکند دمی چشم و برفت یعنی که نکوئی کن و در آب انداز. دی گفتمش ای گشته دل از مهر تو خون بر سیب تو چیست نقطهٔ غالیه گون گفتا ز لطافتی که در سیب من است آن دانه بود که مینماید ز درون.