[ اَ بُلْ فَ ءِ ] (اِخ) حسن بن محمدبن شرفشاه علوی شیعی استرابادی. ملقب برکن الدین. او از شاگردان خواجهٔ طوسی نصیرالدین است و در سال ۶۷۲ هـ . ق. آنگاه که خواجهٔ طوس به بغداد میرفت ملازم خواجه بود و پس از مرگ خواجه به موصل شد و توطن گزید و در مدرسهٔ نوریه آنجا به تدریس پرداخت و نظر در اوقاف آن مدرسه بدو مفوض گشت. از کتب اوست: سه شرح بر مقدمهٔ ابن حاجب و مشهورترین آن شروح شرح متوسط است و نیز او راست: حواشی بر تجرید استاد و شرحی بر قواعدالعقاید. وفات او به سال ۷۱۵ هـ . ق. بوده است.