[ اَ بُلْ فَ رَ ] (اِخ) ابن عمران. یکی از حکام بطیحه. او در سال ۳۷۲ هـ . ق. بر برادر خود حسن بن عمران عصیان کرد و او را بکشت و بر بطیحه مستولی گشت و در ۳۷۳ مظفربن علی بن الحارب با بعض سرداران که طرف عنایت ابوالفرج نشده بودند دستیار شده و او را بکشتند و ابوالمعالی بن حسن را در صغر سن بجای او نام حکومت دادند. رجوع به حبیب السیر ج ۱ ص ۳۹۱ شود.