[ اَ بُلْ فَ ] (اِخ) گیلانی. ابن عبدالرزاق. طبیب و شاعری از مردم گیلان. وی در سال ۹۸۳ هـ . ق. به هندوستان شد و به خدمت اکبرشاه بابری پیوست و تقرب یافت و در سنهٔ ۹۹۷ هـ . ق. آنگاه که اکبرشاه بکابل آمد با وی بود و هم بکابل وفات یافت. از اوست: چو نیم مرده چراغی ست آتشین جانم که در هوای تو در رهگذار باد صباست.