[ خُرْ ] (اِ) آخُر (در تمام معانی): چنان بد که اسبی ز آخور بجست که بد شاه پرویز را برنشست.فردوسی. دگر اسب جنگی چل وشش هزار که بودند بر آخور شهریار.فردوسی. دو اسب گرانمایه زآخور ببرد گزیده سلیح سواران گرد.فردوسی. ز آخور همانگه یکی کرّه خواست بزین اندرون نوز ناگشته راست.فردوسی. ز آخور ببرده ست خنگ و سیاه که بد بارهٔ نامبردار شاه.فردوسی. هر آنکس که آواز او بشنود ز پیش سپهبد به آخور دود.فردوسی. همانگه فرستادگان را براه از ایوان فرستاد نزد سپاه که تا اسب گردان به آخور برند از افکندنیها همه بشمرند.فردوسی. ز کرسی و خرگاه و پرده سرای همان خیمه و آخور و چارپای شتر بود بیش اندر آن پنج صد همه کرده آن رسم را نامزد.فردوسی. بیاورد لشکر بدشت شکار سواران شمشیرزن سی هزار ببردند خرگاه و پرده سرای همان خیمه و آخور و چارپای.فردوسی. ز ایوان و خرگاه و پرده سرای همان خیمه و آخور و چارپای.فردوسی.قوت آرزو و قوت خشم در طاعت قوت خرد باشند... و چون آرزو آید سگالش کند درِ آخورش استوار ببندد چنانکه گشاده نتواند شد. (تاریخ بیهقی).