[ پَ / پِ خُ ] (ص مرکب) از بن کنده بود بیکبارگی. (لغت فرس اسدی). چوب و چیزی که بیکبار از بیخ برکنده باشد: چندان گرداندش که از پی دانگی با پدر و مادر و نبیره زند مشت اُفّ ز چونین حقیر بی هنر و عقل جان ز تن آن خسیس بادا پیخشت. غیاثی (از اسدی).
رجوع به پیخست شود. و ظاهراً مصحف پیخست است.