[ اَ بُلْ ؟ رِلْ شِ ] (اِخ) مکنی به ابوالعباس محمدبن احمد و هو حمدون الحامض بن عبداللََّه بن عبدالصمدبن علی بن عبداللََّه بن عباس. معاصر هارون و تا زمان متوکل میزیسته است. جحظه گوید: احفظ و نیکوشعرتر از وی ندیدم و او هر صناعتی که در دنیا هست میدانست و بکار می بست. و ناصبی متعصب بود. وقتی از او ناسزائی نسبت به علی علیه السلام صادر گشت و قومی از رافضیان آن بشنیدند و او را شب در خواب از بام بیفکندند و بمرد (در قصر ابن هبیره به سال ۲۵۰ هـ . ق.). و مولد او به سال ۱۷۵ هـ . ق. بود و از اوست: کتاب الرسائل. کتاب جامع الحماقات و حاوی الرقاعات. کتاب المنادمه و اخلاق الخلفاء و الامراء. کتاب نوادر و امالی او. کتاب اخبار و شعر او. رجوع به ابن الندیم و رجوع به ج ۶ ص ۲۷۱ معجم الادباء چ مارگلیوث شود.