[ اَ بُلْ عَ بْ با ] (اِخ) موره زن بغدادی. یکی از شیوخ طریقت تصوف اصلاً از مردم ایران و ساکن بغداد بود. خواجه عبداللََّه انصاری در کتاب خویش ذکر او آورده است. و از سخنان اوست که گفتی تن را بکار دار پیش از آنکه او ترا بکار دارد. و گاه بدین بیت ترنم کردی: لقد جلب الفراغ علیک شغلاً و اسباب البلاء من الفراغ. و موره زن صیقل و روشن گر است. رجوع به ج ۲ از نامهٔ دانشوران ص ۳۹۸ شود.