[ خُ رِ سَ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) آخورِ سنگین. آخری که در آن کاه و علف نباشد. || جایی که در آن حاصل و نفعی نبود. (از برهان). مقابل آخر چرب : رخش ترا بر آخر سنگین روزگار برگ و گیا نه و خر تو عنبرین چرا. خاقانی.
|| سنگاب. مجازاً، چرب آخر: حق تو خاقانیا کعبه تواند شناخت وآخر سنگین طلب توشهٔ یوم الحساب.خاقانی.