[ اَ بُلْ عَ بْ با ] (اِخ) ضبی. او پس از مرگ وزیر جلیل، صاحب بن عباد به سال ۳۷۸ هـ . ق. با ابوعلی بن حمویه اصفهانی سمت وزارت فخرالدوله بویهی یافتند و برای این شغل ده هزار دینار پیشکش خزانهٔ فخرالدوله کردند و دست ظلم و تعدی برآوردند و مال مالداران بمصادره بگرفتند چنانکه از قاضی ری عبدالجبار شافعی به تهمت اطالهٔ لسان نسبت بصاحب بن عباد سه هزار هزار درم بستدند و ظاهراً تا گاه مرگ فخرالدوله همین مقام داشتند. رجوع به ص ۳۵۱ حبیب السیر ج ۱ و ص ۱۲۱ دستورالوزراء و تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۶۱۲ و یتیمه ج ۳ ص ۱۱۷ شود.