[ اَ بُلْ عَ بْ با ] (اِخ) ابن عطاء احمدبن محمدبن سهل بن عطاء الآدمی. یکی از شیوخ صوفیه و مشاهیر زهاد. گویند او به شبانروزی بیش از دو ساعت نخفتی. و هر بیست وچهار ساعت یکبار ختم قرآن کردی. و نیز ختمی آغازید به قصد فهم و استنباط که چهارده سال بکشید و هنوز بیش از نیم آن بر جای بود که درگذشت در ذیقعدهٔ سال ۳۰۹ هـ . ق. رجوع به صفةالصفوة ج ۲ ص ۲۵۱ چ دکن شود.