معنی و تعریف
[ بَ ] (اِخ) ابن مسعود سوم ملقب
به یمین الدولهٔ غزنوی (جلوس ۵۱۲، فوت
۵۴۷ هـ . ق). (فرهنگ فارسی معین). یا
بهرامشاه غزنوی ملقب به یمین الدوله
بهرامشاه بن مسعود. پادشاه سلسلهٔ غزنویان
آل ناصر پسر مسعود سوم غزنوی به کمک
سلطان سنجر برادر خود ارسلانشاه غزنوی را
نزدیک غزنه مغلوب کرد (۵۱۰ هـ . ق.) و بر
تخت نشست. در ۵۱۲ هـ . ق. دو بار به هند
لشکر کشید و محمد حلیم را بگرفت و در بند
کرد در حدود ۵۴۳ هـ . ق. کشمکش سختی
بین بهرامشاه و غوریان در گرفت. بهرامشاه
قطب الدین محمد غوری را بقتل رسانید و
سیف الدین سوری به خونخواهی برادرش
قطب الدین غزنه را گرفت اما بهرامشاه غزنه را
بازگرفت و سیف الدین را به خفت بکشت. در
۵۴۶ هـ . ق. علاءالدین جهانسوز به انتقام
برادرش سیف الدین غزنه را گرفت و آنرا
بسوخت و خراب کرد. بهرامشاه بهند رفت و
بعد از انصراف و مراجعت لشکر غور به غزنه
بازآمد. بهرامشاه پادشاهی صاحب حشمت و
حامی ادب و ادبا بود و با فضلا از جمله
سیدحسن غزنوی، سنایی، مسعودسعد،
ابوالمعالی نصراللََّه منشی مصاحبت داشت.
(دائرةالمعارف فارسی).