[ بِ گَ ] (اِ) بمعنی تباه و ضایع. (غیاث) (آنندراج). - بگرد بودن؛ خراب و تباه بودن. - بگرد رفتن؛ خراب و تباه شدن. (غیاث) (آنندراج): ز رفتن تو دل خاکسار رفت بگرد بنای صبر و شکیب و قرار رفت بگرد. صائب (از آنندراج). ز داغ دل شده روشن چراغ کوکب ما بگرد رفت سحر پیش ظلمت شب ما. ظهوری (از آنندراج).