[ اَ بُلْ حَ سَ ] (اِخ) محمدبن علی بن سهل ماسرجسی نیشابوری. فقیه شافعی. یکی از ائمهٔ فقهاء خراسان، صاحب ابواسحاق مروزی و همسفر او به مصر. پس از مرگ ابواسحاق به بغداد شد و سپس بخراسان بازگشت و به سال ۳۴۴ هـ . ق. در نیشابور بتدریس پرداخت و ابوطیب طبری فقه از او فراگرفته است. به هفتادوشش سالگی در سنهٔ ۳۸۴ درگذشت.