[ اَ بُلْ حَ سَ ] (اِخ) علی بن احمدبن محمدبن علی متویه، معروف به واحدی نیشابوری. مفسر و نحوی. از مردم نیشابور است. او بسیاری از بلاد را در طلب علم و حدیث درسپرد و درک صحبت ثعلبی و اصم کرد و در نحو و حدیث استاد روزگار خویش بود و خواجه نظام الملک وزیر شهیر او را حرمت میداشت. و مردمان به نیکوئی تصانیف او همداستانند. وفات وی ۴۶۸ هـ . ق. پس از بیماری طویل بشهر نیشابور بود. او راست: کتاب البسیط در تفسیر قرآن کریم و نیز کتاب الوسیط و کتاب الوجیز، هم در تفسیر. و کتاب اسباب نزول القرآن و التحبیر فی شرح اسماءاللََّه الحسنی. و الاعراب فی علم الاعراب. و شرح دیوان متنبی و این شرحی مستوفی است بر آن دیوان و با کثرت شروح دیوان متنبی شرح واحدی بی عدیل است.