[ تَ فَ / فِ ] (نف مرکب) آن چیز یا آن کس که آتش افشاند. - طیارهٔ آتش فشان؛ کشتی که با آن نفت و آتش بدشمن می افکندند: مرکبی دریاکش و طیاره ای آتش فشان گه نشیب و گه فراز و گاه وصل و گاه نای. منوچهری.
- کوه آتش فشان و آتش افشان؛ کوهی که از دهانهٔ آن آب سیه و آتش و خاکستر سوزان بیرون جهد. بُرْکان.