[ اَ بُلْ اَ ] (اِخ) علی بن عبداللََّه بن عباس، جد خلفای عباسی. مولد او به سال ۴۰ هـ . ق. بود و امیرالمؤمنین علی علیه السلام او را علی نام نهاد و کنیت ابوالحسن داد. او مردی زاهد و فصیح بود و از ولیدبن عبدالملک بسی آزار دید و از دمشق به حمیمه یکی از قراء اشراط انتقال جست.گویند بنوامیه او را به ترک نام و کنیت خود اجبار کردند و او به تغییر کنیت خویش به ابومحمد راضی شد لکن بگشتن نام تن درنداد. و او را ابوالاملاک از آن گفتند که چون نوزاد بود امیرالمؤمنین او را بر دست گرفت و نام و کنیت داد و آنگاه که او را به عبداللََّه رد می کرد فرمود: خذه الیک اباالاملاک؛ و معنی آنکه بگیر پدر پادشاهان را.