معنی و تعریف
[ اَ اِ قِ حَ ] (اِخ)
ابراهیم بن ابی زکریا یحیی. چهارمین سلطان
از سلسلهٔ بنی حفص. او از سال ۶۷۸ هـ . ق.
تا ۶۸۱ هـ . ق. در تونس حکم راند و در این
سال مردی موسوم به احمدبن ابی عمارهٔ
دعی فتنه ای برانگیخت و ابواسحاق
بگریخت و در ربیع الاول سال ۶۸۳ در
بجایه بقتل رسید.