معنی و تعریف
[ اَ اِ قِ حَ ] (اِخ)
ابراهیم بن احمدبن ابی بکر. چهاردهمین
سلطان از دودمان بنی حفص ملقب به
المستنصر. او از ۷۵۱ تا ۷۷۰ هـ . ق. امارت
راند و وزیر وی ابن تافراگین زمام امور در
دست داشت و دولت بنی حفص در این وقت
بنهایت ضعف رسید و ابن تافراگین در سال
۷۶۶ درگذشت و ابواسحاق چهار سال پس
از وی به استقلال فرمانروائی کرد و در ۷۷۰
فجأةً بمرد.