[ اَ اِ ] (اِخ) محمد ابراهیم [ کذا ] بن محمد بخاری متخلص به جویباری. از فضلا و علمای دورهٔ سامانیان بوده و شعر نیز می سروده است: به سبزه بنهفت آن لاله برگ خندان را به ابر پنهان کرد آفتاب تابان را بسوی هر دو مهش بر دو شاخ ریحان بود بشاخ مورد بپیوست شاخ ریحان را به ابر نیسان مانم کنون من از غم او سزد که صنعت خوب است ابر نیسان را[ کذا ] بیک گذر که سحرگاه بر گلستان کرد بهشت کرد سراسر همه گلستان را.