معنی و تعریف
[ اَ اِ ] (اِخ) ابراهیم بن احمدبن
عیسی بن یعقوب غافقی اشبیلی نحوی. شیخ
نحات و قراء بسبته. صاحب بغیه از ذهبی
روایت کند که مولد ابراهیم به سال ۶۴۱
هـ . ق. در اشبیلیه بود و در اوان صِبا او را به
سبته بردند. وی نزد علی بن بکربن شبلون و
علی بن ابی الربیع علم آموخت و در عربیت
مقامی بلند یافت و پیشوای مردم در علوم
مزبوره گردید و او از محمدبن جوبر صاحب
ابن ابی حمزه و ابوعبداللََّه از وی حدیث
شنود. او راست شرح الجمل و جز آن. وفات
او به سال ۷۱۰ هـ . ق. بوده است.