[ تَ خوا / خا ] (اِ مرکب) آتش خواره. شترمرغ. نعامه. ظلیم. اشترمرغ. || (نف مرکب) مجازاً، سخت ستمکار: ببَرَد آب عالم ابرار مدحت پادشاه آتش خوار.سنائی.
در بعض فرهنگها معنی سمندر نیز به این کلمه داده و دو بیت ذیل را شاهد آورده اند: خسرو است و سوز دل وز ذوق عالم بیخبر مرغ آتش خواره کی لذت شناسد دانه را. امیرخسرو دهلوی. مرغ آتش خواره جز اخگر نخواهد دانه را. عرفی.
و این سهوی است، چه سمندر مرغ نیست و مراد این دو شاعر از مرغ آتش خوار و آتش خواره همان نعامه و ظلیم است.