[ اِ نُ یِ سَ وِ نَ ] (اِخ) بدرالدین محمودبن اسماعیل. فقیه و صوفی. پدر او قاضی سماونه از اعمال کوتاهیهٔ آسیةالصغری بوده است. خود بدرالدین در مصر فقه و ادب فراگرفته و چندی معلم فرج یکی از سلاطین مملوک بوده، سپس بارمنستان رفته و بحسین اخلاطی صوفی ارادت ورزیده است، و وقتی در حضور امیرتیمور در تفلیس با فقها بمناظره پرداخته. پس از مرگ بایزید در روملی به پسر او موسی پیوسته و سمت قضاء عسکر یافته است و آنگاه که موسی مغلوب سلطان محمد اول شد مشمول عفو محمد گردید، و چون در ۸۱۸ هـ .ق . با کلوچه مصطفی معروف به دده سلطان و طورلوق کمال باعث شورشی (که گویند مبتنی بر مسلکی اشتراکی بوده و گروهی از یهود و نصاری و مسلمین به آن گرویده بودند) گردید بفتوای قاضی هروی در همان سال به قتل رسید. او راست: کتاب مسرةالقلوب و الواردات در تصوف.