[ اِ نُ فَ لِلْ لاه ] (اِخ) شهاب الدین ابوالعباس احمدبن محیی الدین، فرزند یحیی بن جمال الدین سابق الذکر. در شعر و ادب و جغرافیا و تاریخ و تراجم احوال و خاصه در تاریخ مغول و ترک و هند و نیز هیئت و اسطرلاب و فقه شافعی فرید عصر خویش بوده. مولد او به دمشق در سال ۷۰۰ هـ .ق . بوکالت پدر مدتی دیوان کتابت ملک ناصربن قلاون داشت و سپس برای سوء خلق کناره گرفت. او را اشعار رائقه است، و نیز کتب ذیل از اوست: فواضل السّمر فی فضائل آل عمر در چهار جلد. مسالک الابصار فی ممالک الامصار در بیست جلد سطبر و نسخه ای از آن در کتابخانهٔ ایاصوفیه برجاست. صبابةالمشتاق در مدح رسول صلوات اللََّه و سلامه علیه. الدعوةالمستجابة. سفرةالسَّفَرة. دمعةالباکی. یقظةالساهر. نفحةالروض. التعریف بالمصطلح الشریف در فنون مملکت داری. رسالة فی ممالک عباد الصّلیب. او به نام کاتب دمشقی نیز معروف است و در ۷۴۹ هـ .ق . به مصر درگذشته است.