[ اِ نُ فَ ] (اِخ) ابراهیم بن علی بن ابی القاسم بن محمدبن فرحون یعمری. فقیه و مورخ مالکی. اصل خاندان او از قریهٔ اُیان از اعمال جیان اندلس است و مولد او بشهر مدینه بوده است. اساتید او گذشته از پدر و عم، ابومحمد شرف الدین اسنوی و جمال الدین دمنهوری و محمدبن عرفه است. در ۷۹۲ هـ .ق . بزیارت خانه و از آنجا به مصر رفته و همان سال سفری به دمشق کرده و در ۷۹۳ بمقام قضای شهر مدینه منصوب شده است. او مردی پارسا بوده و بیشتر بتلاوت قرآن و ادعیه وقت می گذاشته است. وفات او به سال ۷۹۹ بوده است. او راست: تبصرةالحکام فی اصول الاقضیة. مناهج الاحکام در فقه مالکی. الدیباج المذهب فی معرفة اعیان علماءالمذهب که آنرا طبقات المالکیه و طبقات علماءالعرب نیز نامند و در آن شرح حال ۶۳۰ تن از فقهای مالکی آمده است و در فاس و هم قاهره به طبع رسیده است. دررالغواص فی محاضرةالخواص در مشکلات فقه مالکی. تسهیل المهمات فی شرح جامع الامهات و آن شرح کتاب ابن حاجب است در فقه.